Tags :ข่าวเศรษฐกิจ

ทีมข่าวเศรษฐกิจ แม้ตัวเลขผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ไตรมาสแรกของไทยในปี 2567 จะสะท้อนภาพการเติบโตที่ดีขึ้น โดยสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) รายงานว่าเศรษฐกิจขยายตัวร้อยละ 1.9 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน แต่เบื้องหลังตัวเลขที่ดู “บวก” กลับแฝงไปด้วยความเปราะบางและไม่แน่นอน ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของการฟื้นตัวที่ “ไม่ทั่วถึง” ของเศรษฐกิจไทยในยุคหลังโควิด แรงขับเคลื่อนหลักยังคงเป็นการท่องเที่ยวและส่งออก โดยเฉพาะการฟื้นตัวของนักท่องเที่ยวจีนและการขยายตัวของการส่งออกสินค้าเกษตรและอิเล็กทรอนิกส์ อย่างไรก็ตาม ภาคการบริโภคภายในประเทศ ซึ่งควรเป็นเครื่องยนต์หลักกลับยังอ่อนแรงจาก “ภาระหนี้ครัวเรือน” ที่ยังพุ่งทะยานสูงกว่า 91% ของ GDP ณ สิ้นไตรมาส 1 ซึ่งเป็นระดับที่ “อันตราย” และกดดันกำลังซื้อในวงกว้าง “คนมีหนี้ ไม่กล้าใช้จ่าย” คำพูดสั้นๆ จากแม่ค้ารายหนึ่งในตลาดกลางเมืองเชียงใหม่ อธิบายสถานการณ์ภาคครัวเรือนได้อย่างชัดเจน แม้ยอดนักท่องเที่ยวจะเพิ่มขึ้น แต่คนในประเทศยังรู้สึกว่า “ใช้ชีวิตลำบากกว่าเดิม” สะท้อนความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจที่ขยายตัวในช่วงหลัง ความเสี่ยงทางการเมืองและนโยบายการคลังที่ยังไม่ชัดเจน ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ฉุดรั้งความเชื่อมั่น นักลงทุนทั้งในและต่างประเทศยังคงรอดูทิศทางการบริหารของรัฐบาล โดยเฉพาะนโยบายการเงินแบบขับเคลื่อนด้วยหนี้ (debt-driven policy) เช่น โครงการ “ดิจิทัลวอลเล็ต 10,000 บาท” ที่ยังไม่สามารถดำเนินการได้ในช่วงครึ่งปีแรก อาจกลายเป็น “ดาบสองคม” หากไม่มีการคำนึงถึงภาระหนี้สาธารณะในระยะยาว […]

ในโลกที่เศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แรงงานและการลงทุนไม่ได้อยู่ในคนละเลนอีกต่อไป หากแต่กลายเป็นจิ๊กซอว์ที่ต้องประกบให้ลงตัว โดยเฉพาะเมื่อ AI กับระบบอัตโนมัติกลายเป็นเครื่องมือชิ้นใหม่ของนักลงทุน ทิศทางของเงินทุนก็เริ่มวิ่งเข้าหา “แรงงานที่ใช่” มากกว่า “พื้นที่ที่ถูก” ยุคเปลี่ยนผ่านของแรงงาน: จากต้นทุน สู่ทุนมนุษย์ หากเรามองย้อนกลับไปเมื่อสิบยี่สิบปีก่อน นักลงทุนแห่กันมาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพราะค่าจ้างต่ำและกำลังแรงงานล้นตลาด แต่ในวันนี้ เกมเปลี่ยนแล้ว “ค่าจ้างต่ำ” ไม่ใช่คำตอบเดียวอีกต่อไป ประเทศไหนที่มีแรงงานทักษะสูงพร้อมใช้งาน เม็ดเงินจะไหลเข้าอย่างเป็นระบบ ประเทศไทยจึงกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ หากยังคิดว่าแรงงานคือภาระต้นทุน อาจจะพลาดโอกาสใหญ่ในการเป็นศูนย์กลางการลงทุนแห่งใหม่ของภูมิภาค ข้อมูลจากธนาคารโลกและองค์การแรงงานระบุว่า ตลาดแรงงานไทยยังมีสัดส่วนแรงงานไร้ฝีมือมากถึง 55% ขณะที่แรงงานที่มีทักษะด้านเทคโนโลยีระดับกลางถึงสูงยังขาดแคลนอย่างมาก ซึ่งสวนทางกับแนวโน้มการลงทุนจากบริษัทระดับโลกที่มองหาแรงงานที่สามารถบริหารระบบอัตโนมัติ วิเคราะห์ข้อมูล หรือควบคุมหุ่นยนต์ได้  EEC: ภาพสะท้อนที่ชวนตั้งคำถาม เราลงทุนโครงสร้างพื้นฐานมหาศาล ปรับผังเมืองใหม่ทั้งย่าน แต่สิ่งที่นักลงทุนถามกลับมาคือ “แรงงานพร้อมหรือยัง?” เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC กลายเป็นกรณีศึกษาที่ชัดว่า เม็ดเงินอาจไม่ไหลเข้าหากคนยังไม่พร้อม แม้หลายมหาวิทยาลัยจะจับมือกับเอกชน เปิดหลักสูตร Work-integrated Learning แต่ถ้าไม่เร่งเครื่องเรื่องคุณภาพและจำนวน เราอาจเจอช่องว่างที่ขยายกว้างเกินจะอุด นักลงทุนยุคใหม่คิดอย่างไร? ยุคนี้ ไม่ใช่แค่สิทธิประโยชน์ด้านภาษี แต่การลงทุนกำลังวัดกันที่ “คุณภาพแรงงาน” และ […]